Zasady nadawania numeru norm. Numer każdej Polskiej Normy zaczyna się od oznaczenia "PN" ...

Numer każdej Polskiej Normy zaczyna się od oznaczenia "PN". W normach ustanowionych do roku 1993 włącznie po oznaczeniu tym podaje się łącznik, dwie końcowe cyfry roku ustanowienia, następnie ukośnik, literę oznaczającą dziedzinę normalizacji (np. "C" - chemia), kolejny łącznik i na koniec pięć cyfr. Jeżeli norma jest podzielona na części (arkusze wg ówczesnej terminologii), to po końcowych cyfrach następuje jeszcze kropka i dwucyfrowy numer części. Tak więc cały numer PN może wyglądać np. tak: PN-93/C-99999.09.

Od roku 1994 sposób numeracji zależy od tego, czy dana norma wprowadza normę europejską lub międzynarodową, czy też jest tzw. normą własną. W numerach norm własnych ustanowionych po 1 stycznia 1994 r. rok ustanowienia jest podawany w formacie czterocyfrowym na końcu numeru, po dwukropku. Numer części jest podawany bez poprzedzającego zera i po łączniku. Ww. przykładowy numer normy wyglądałby zatem następująco: PN-C-99999-9:1994. Osobno publikowane zmiany i poprawki do Polskich Norm są oznaczane - odpowiednio - symbolami "Az" i "Ap" oraz numerem, a następnie rokiem ustanowienia zmiany lub zatwierdzenia poprawki. Zmiana i poprawka do przykładowej PN byłyby zatem oznaczone następująco: PN-C-99999-9:1994/Az1:1998 i PN-C-99999-9:1994/Ap1:1999.

2005-03-16